ساقيا امشب صدايت با صدايم ساز نيست يا که من مستم

می تونی حرف C رو پیدا کنی؟
این یک شوخی نیست، اگه بتونی از این چند امتحان سربلند بیرون بیایی، کار چشمات خیلی درسته!!
می تونی C رو پیدا کنی؟ (تمرین خوبیه واسه چشم هات) آماده رفتن باش!
حالا!

حالا که تونستی C رو پیدا کنی …
حالا 6 رو پیدا کن

حالا که6 رو پیدا کردی …
N رو پیدا کن (واقعا سخته!)

N رو هم پیدا کردی؟ دمت گرم!

 بعضی وقتها خیلی خوبه آدمی سیری در نوشته های سابقش داشته باشه.تو این گیر و دار میبینه بابا چقدر بزرگ شده یا داره در جا میزنه حتی ممکنه از بیاد اوردن بعضی چیزا غمگین شه یا شایدم لبخندی بر روی لبش نقش ببنده این مطلب هم از وبلاگ سابقه 

 ۱. فقط مشکل اينجاست

گاهی شده دعایی بکنید ولی مستجاب نشود.میدانید مشکل کجاست . من فکر میکنم مشکل بیشتر ما در این است که میخواهیم پیشاپیش راه ها و چاره ها را بدانیم.میخواهیم به خدا بگوییم چگونه دعا ما را مستجاب کند. به خرد و دانش و قدرت خدا توکل نمی کنیم. وقتی دست به دعا بر میداریم مثل این است که می خواهیم برای خدا تعیین تکلیف میکنیم که از کدام راه به چه طریق حاجت ما را روا دارد.و بدین تربیت برای خداوند خواسته یا ناخواسته تعیین تکلیف می کنیم. برای حاجت خودمان قید و بند می گذاریم و بدین ترتیب به خداوند اهانت می کنیم.

اگر می خواهیم دعایمان مستجاب شود بمانند کودک خردسالی باید باشیم که مثلا اسباب بازی را می خواهد داشته باشد.شب را راحت به بستر میرود وفی الفور خوابش می برد.صبح نیزآماده برای شروع یک روز شاد و بزرگ از بستر جدا می شودو با شگفتی اسباب بازی مورد علاقه اش را پیش چشمانش میبیند.

اما نگاه کنید ما وقتی در حل یک مشکل یامسئله دچار مشکل می شویم خودمان را از نظر روحی کلی زجر میدهیم و خواب به چشمانمان حرام می کنیم. البته ما بجای اسباب بازی اغلب اوقات از خداوند پول حسابی خواسته ایم و هیچ راهی هم برای پیدا کردن آن _مخصوصا به موقع پیدا کردنش_به ذهنمان خطور نمی کند.البته همیشه هم گفته ایم ما به خداوند ایمان کامل داریم. اما اغلب اوقات بدنبال جوابی هستیم برای سوالاتمان که چگونه و از چه راهی به خواسته دلمان برسیم.

در این شرایط باید همواره به خاطر داشته باشیم که خداوند چیز هایی می دانند .راه هایی می شناسد که هم مطمئن هستند هم حکیمانه پس کار را به خودش واگذار باید بکنیم و بر او توکل . این کار بسیار دشوار است.

 سپردن کار به دست خدا یعنی پیروی از ندای قلبی و الهامی که به قلب ما می شود.سپردن کار و دعا به یک نیروی معنوی  برتر از عقل. بهتر است اسمش را گواهی دل یا الهام قلبی بگذاریم. تا بحال از کسی شنیده اید دلم گواهی میده اینجوری میشه. این همان راهی است که به ما میگوید :راه اینه بیشتر فکر کن

پس در زمانهای ناتوانی و عجزبه هدایت الهی که بر قلبت نازل می شود با دقت گوش کنید و بر خداوند توکل کنید.

در این کارزار قدرت تصمیم گیری و فرماندهی وجود خود و شرایط بوجود آمده را به فرمانده واقعی که همانا خداوند است واگذار کنید.

 

 ۲.خدا رو شکر...

 اینم یه شعر قشنگ

 دیگه تحویل نمی گیری ما رو مثل قدیما

رک و راست بهم میگی برو سراغ من نیا 

باشه عیبی نداره تو خوش باشی ماهم خوشیم

اگه قسمت اینه که مال دل هم نباشیم

ولی یادم نمیره لحظه دل کندن تو 

نمی بخشم نمی بخشم دیگه هرگز دل تو

راستی همین جا میخواستم از ب تشکر کنم که وقت نازنین خودش رو گذاشته و بهم تسلیت گفته. عزیزم منم خوشحالم که تو میگیری حس من رو

در ضمن حلول ماه رجب رو به همه تبریک میگم لیله ارغایب یادتون نره من رو هم دعا کنید .

 

از دیر باز به این نتیجه رسیده ام وقتی انسان تجربه تازه ای را کسب میکند حالا این تجربه میخواهد  بد یا خوب باشد.... به چند دلیل باید خوشحال باشد.: اول اینکه یکی از روز های زندگیش رو به بیهودگی سپری نکرده . دوم اینکه باندازه ارزش همان تجربه از نظرذهنی و عقلی رشد پیدا کرده ودلایل بیشمار دیگر ....

 بنظر من گاهی ارزش بعضی از تجارب آنقدر زیاده که شما باندازه یک عمر رشد و تکامل پیدا میکنید .بنظر میرسد که پس از آن تجربه دوباره  متولد شدید و آماده هستید که از نو همه چیز را شروع کنید... مثل انسانی که دری از در های تکامل به رویش باز شده باشد. افق تازه ای از زندگی در جلوی شما خود نمایی خواهد کرد

و این شروع با شروع های دیگرتان کاملا متفاوت خواهد بود....

اگر تجربه ناخوشایندی داشتید ولی درس بزرگی برایتان داشت نا خوشی و غم هایش را بدست فراموشی بسپارید و خدا را سپاسگزار باشید و با کمک درس بزرگی که به لطف خداوند گرفته اید  این فرصت را از دست ندهید و از نو با قدرت آغاز کنید.ممکن است در این میان خیلی چیز ها را از دست داده باشید اما اصلا ترسی به دل خود راه ندهید ...مبادا اشک بریزید بر چیز های از دست رفته .همه چیز باز خواهد گشت فقط باید قوی باشید .خدا را فراموش نکنید ...فقط به خدا توکل کنید...او راه درست را بسادگی بمانشان خواهد داد باید کمی هوشیار تر باشیم همین

و باز هم اگر تجربه خوبی داشتید شاکر و سپاسگزار خداوند باشید و با قدرت و انرژی مضاعف به سمت و سوی موفقیت گام بردارید.

این یعنی زندگی ساختن .این یعنی زندگی کردن.یعنی همه چیز

کمتر کسی پیدا میشه که آهنگ زیبای خانم گوگوش بنام مرداب را برای یکبار هم که شده گوش نداده باشد. نمیدانم چرا پس از کسب این تجربه گرانقدر تشنه شنیدن این آهنگ شدم و بار ها و بارها آن رو  توی ماشین با صدای بلند گوش دادم حتی فریاد زدم. در حالیکه من اصلا دوست ندارم مرداب باشم من میخواهم دریا نه من میخواهم اقیانوس باشم از کوچک ماندن و کوچک بودن حالم بهم میخوره ...

شاید بهمین خاطر دوباره شروع کردم به درس خواندن ....دوباره پناه اوردم به قفسه کتابهای نازنینم . من از بچگی یاد گرفتم که با کتاب زندگی کنم و از اینکار هم لذت میبرم.

راستی این مطلب رو جایی خواندم که خیلی به دلم نشست.متاسفانه نویسنده این متن زیبا رو بخاطر ندارم که این هم از علایم پیری است...

  چه کسي من را محکوم به خشکي کرد ؟

 

خواب آب مي ديدم ... دريا نبودم ... ولي با آن آب زلال اميد به دريا شدن داشتم ..

بستر خشکم را قطره قطره پر از زندگي کرد .. سعي کردم هيچ قطره اي از او را به هدر ندهم ...

با تمام وجود خواستمش ...

غافل از اينکه روزي مسير آبش را عوض مي کند ...

بدون اينکه تمايل داشته باشد شاخه اي از شاهراه زندگي را به من ببخشد ...

بدون اينکه فکر کند شايد بار آخري باشد که اين راه زنده شده و شايد خشک گردد ...

شايد براي تجربه ي دوباره پر شدن فرصتي نداشته باشد ...

شايد اين بار به جاي آب . خاک مهمان دستهايم شود و شايد سيلابي بزرگ نابودم کند ....

و شايد حتي ارزش نابودي هم نداشته باشم و حتي خاک هم از من بهراسد .

شايد آن سنگ ها که بر تنم کوبيد ...

سنگ هايي که خودش برايم صيقل داد تا لطفي کند ..

براي اين بود که مرا از خود برنجاند تا از رفتنش و از جدايي اش غم نخورم او مي رود تا با ديگري برود

 براستی چه کسي من را محکوم به خشکي کرد؟

و در پایان اعتراف میکنم

تنهايي  را دوست دارم  چون  دروغي در آن نيست ...چون هیچگاه سخنی از بی وفایی در آن نیست ....چون هیچ عشق دروغین در آن جایی ندارد ...تنهایی  را دوست دارم چون آن را تجربه کردم ... میدانید وقتی می بینم خداوند هم تنهاست ...تنهايي ام را بیشتر دوست دارم ....  تنهایی را بیشتر دوست دارم چون در کلبه حقیر دلم  خواهم        گريست  و هیچگاه کسی اشک های من را نخواهد دید و واقعیت اینست که دوست دارم همیشه تنها بمانم ...این تنهایی ام را با هیچ چیز در این دنیا عوض نخواهم کرد. حتی با تو ...

می دانید هیچکس را لایق تنهایی و اشک های خودم نمی بینم ..هیچکس..دیگر هيچکس 

 

 

 

۳..تجربه بزرگ